Lang Herman en die blik kondensmelk

My vadertjie Lang Herman was sonder enige euwels en vices. Ek het vir hom in my hele lewe bitter min hoor vloek. Die kere wat hy wel gevloek het was van pure skrik of om die outiëntisiteit van die storie te hou wat hy besig was om te vertel sodat dit darem nie afgewater was nie. Hy was altyd  so sagmoedig en ek het vir hom so selde kwaad gesien. Ek self het net twee keer in my lewe pak gekry by hom en die pakke slae het ek verdien en onthou dit tot vandag toe nog.

Lang Herman was ‘n man wat geglo het het aan roetine en hy sou liewer by sy geliefde huis bly as om te loop kuier. My vadertjie het nooit saam met sy vriende kroeg toe gegaan nie. Hy het nooit meer as een bier gedrink nie en ek het hom in my hele lewe nooit dronk gesien nie. In sy jonger dae voordat hy getroud is wat hy ook baie nougeset met sy studies oor die pos en het veel eerder geleer as wat hy saam met vriende ringkink het by die myn kroeg. Tog was hy altyd populêr met die mense om hom.

Mense van die sand duine

Met heimwee het ek Bierpens se stuk gelees oor hoe hy die Afrikaner graag as een volk wil sien wat saamstaan en mekaar nie in die rug steek nie. Hier praat Bierpens dan natuurlik oor die Afrikaner in Suid Afrika. Suid Afrika wat as die laaste bastion van die Afrikaner beskou is, maar waar hierdie volk met sy stoere voorouers deesdae die twedehandse burgers is. Onwillekeurig dwaal my gedagtes dan na die Dorsland Trekkers. Hoe hulle weg gebreek het van die Suid Afrikaners en hoe hulle soos Moses en sy volk deur die woestyn getrek het om uiteindelik in hulle eie kanaan uit te kom. Oor hierdie mense wil ek graag skrywe.