Oom Abrahams met die nommer op sy arm.

As kind het ek elke dag jou geel kombi hier verby ons huis gesien ry. In die oggende oppad werk toe en en die aande terug huistoe. Waar jy gewerk het, het ek nooit gevra nie. Ek het net van jou gehoor. Die dag het ek en my vriend rustig op die stoep sit en gesels toe jy daar verbyry. My vriend het vir jou gewaai en jy het vriendelik geknip met ‘n aansteeklike glimlag.

Rudolph vertel my toe dat jy een van die miljoene Jode was wat in ‘n konsentrasie kamp gebly het en wat die dood en ander afgryses daagliks in die oë moes kyk. Jy wou nie baie daaroor praat nie. Die bietjie wat jy aan my vriend se pa vertel het was genoeg om die hare op my nek te laat rys.

Ek het jou daarna kort-kort in die dorp sien loop. Jy was maar ‘n ou oompie van wie die rug krom was van op ‘n bondeltjie slaap saam met duisende ander ‘n skuur toe jy maar ‘n jongman was. Die keer toe die Duitsers jou en negetien ander jong manne kom haal het en beveel het om julle eie grafte te grawe. Een van die jong manne het teë gestribbel en is summier met ‘n Luger deur die kop geskiet. Daarna is vir julle vertel dat julle kan kies. Wil julle onder die grond begrawe wees of wil julle in die woud bly lê waar roofdiere aan julle sou kom knaag.

Almal het gedweë begin grawe, want niemand wou in die woud op die grond by lê terwyl die Duitsers laggend weg geloop het nie. Julle het uiteindelik klaar gegrawe en elkeen moes voor sy eie graf gaan kniel. Die skop van die koël in die jong manne se voorkop het elkeen agteroor in sy eie graf laat val. Hierdie dag het ‘n engel van agter ‘n boom uitgekom en die duitser se loop met sy vinger toegehou, want die Luger wou opsluit nie skiet nie. Die Duitser het sy makker vevra om sy pistool te leen maar na ‘n kort gesprek was daar besluit dat jy die agtien grafte moes toegrawe en die eerste jongman in jou graf te sleep en hom ook te begrawe.

Jy het tot diep in die nag die grafte toegegrawe en by elke nuwe graf moes jy afkyk op een van jou vriende wat daar gele het met oop oë vol verbasing. Jy het huilend elke graf toegegrawe en vir elke man gebid. Daarna het jy daar bly sit tot hulle jou kom haal het en terug loop boender het tussen jou ander verhongerde makkers in. Twee dae daarna het die geallieerde magte daar aangekom en julle so gevind. Jy het een kyk in die eerste geskokte gesig van die vriendelike Amerikaner gegee en het bitterlik begin huil. Die emosielose huil van ‘n man wat duisende van sy nasie sien vermoor het. ‘n Man wat die dood soveel keer in die oë moes kyk dat dit vir hom later nie meer saak kon maak nie. ‘n Man wat so honger was dat die vriendelike soldate jou jou na die hospitaal tent geneem het waar die verlpleergsters met die sagte handjies op jou voorkop jou weer moes leer eet het. Soos toe jy ‘n baba was. Jou trane het bly vloei. Jy het nooit jou eie geluk geglo nie.

Ek het jou kort voor jou dood by die kafee sien uitkom. Jy het sukkenlend geloop soos alle oumensies maar loop. Skielik het jy vasgesteek aandagtig na die grond gestaar en toe gebuk om die broodkorsie op te tel wat een van die klonkies argeloos daar neergegooi het. Soos jou arm by jou ou baadtjie mou uitstrek na die brood korsie toe, sien ek met afgryse dat daar ‘n groot ry nommers op jou arm getattoeer was. Stadig het jy weer orent gekom en jy het die broodkorsie versigtig in jou baadtjie se sysak gesit en toe stadig huiswaars begin loop het. Jou gedagtes was baie ver. Miskien so ver as die kamp waar die samaritane jou kom kry het.

Hoe kon julle daardie nommer op die man se arm getattoeer het? Hoe KON julle? Watter soort mense was julle? Watter soort mens neem dit om al die ander onbeskryflike afgryses aan hierdie nasie pleeg?

Diep in elke Jood se hart het hulle die wêreld lankal reeds vergewe. Al is daar soveel anti semitisme in ons ou samelewing. In die Midde Ooste is daar weer magte aan die woel teen die mense van Israel. Wat sal van God se uitverkorenes word? Mag hulle as ‘n voorbeeld vir die ander nasies dien. Mag hulle ongekende geduld en hardwerkendheid posvat onder almal. Want eers dan sal die nasies van die wereld vrede kan ervaar.

Vir Blixer, die trotse Boere Jodin.

Kan SA Wêreldbeker sokkertoernooi suksesvol aanbied?

Vandag is daar groot opgewondenheid oor die finale loting vir volgende jaar se Wêreldbeker sokkertoernooi wat vanaand in Kaapstad gehou sal word. Al FIFA se grootkoppe is daar sowel as ‘n swetterjoel glanspersoonlikhede wat die seremonie sal bywoon. Verder gaan daar ook ‘n groot partytjie vir die gewone publiek in Langstraat gehou word sodat hulle ook in die vreugde van hierdie geleentheid kan deel.
Die groot vraag kom nog steeds by my op: kan Suid-Afrika ‘n sukses van hierdie groot sportgebeurtenis maak?
FIFA het onlangs aangekondig dat verblyf vir sokkertoeriste darem nie meer ‘n probleem is nie. Daar is glo genoeg hotelbeddens en kamers vir almal.
Sal ons vervoerstelsels voldoende wees om die klomp toeriste rond te karwei? sal ons paaie die swaar verkeer kan hanteer? Volgens lberigte moet lugrederye meer passasiersvliegtuie inkry om toeriste te vervoer omdat ons spoorweë maar erg gebrekkig is. Maar dit weet ons al jare.
Wat van veiligheid en sekuriteit? Sal ons kan sorg dat ons toeriste veilig is terwyl hulle die sokker geniet? Daar is nog gereeld berigte van buitelandse toeriste wat deur misdadigers aangeval en selfs vermoor word. As ons nie daarin slaag om die gewone landsburgers sowel as die buitelandse toeriste te beskerm nie, hoe gaan ons dan die groot groepe sokkertoeriste volgende jaar kan beskerm?
Sal ons sokkerboewery by stadions onder beheer kan hou? Suid-Afrika het nie soos Engeland ‘n databasis van sokkerboewe nie. Dit terwyl ons ons kwota van sokkerboewery gehad het. Dit was veral by wedstryde tussen Kaizer Chiefs en Orlando Pirates wat hierdie boewe amok gemaak het omdat hulle dit nie kon vat as hulle span verloor het nie.
Daar was vanoggend ‘n meningspeiling op RSG oor hoe optimisties of pesimisties mense voel oor die sokkertoernooi. Dit blyk dat die meeste van die luisteraars wat deelgeneem het of negatief of bevrees is daaroor. Ek moet erken ek is ook maar huiwerig daaroor. Soos die meeste Afrikaners is ek nie te bekommerd oor of Bafana Bafana die eindstryd sal haal nie. Ons grootste kommer is eerder hoe hierdie gebeurtenis ons land se beeld kan opbou of afbreek.
Laat ons wag en sien wat gebeur.

Moeder Mary en die slang

Moeder Mary, soos almal haar geken het, was ‘n non op die sendingstasietjie langs die rivier vir so lank as wat almal kan onthou. Die sendingstasie was daar selfs voor ou Giel Louw sy opwagting kom maak het. Waar ou Moedertjie Mary vandaan kom weet niemand nie, want niemand sou sommer vir ‘n non so iets gevra het nie. Namakwalanders was nou maar eenmaal nie so nie. Die sending stasietjie was daar om geloof onder die Namas te versprei en om die siekes te behandel met die bietjie medisyne wat die Vatikaanstad vir hulle van tyd tot tyd gestuur het.

Moedertjie Mary was een van daai mense met ‘n sagte ou hartjie en al wat sy ooit op deeske ou aarde wou doen was om ander mense te help. So was sy dan ook die liefling van die kontrei en het regtig geen vyande gehad nie. Die seun, Herman was dan ook een van haar talle bewonderaars wat graag daar by die sendingstasie ‘n draai gemaak het om te gaan gesels met moedertjie Mary. Met die dat Moeder Mary sedert haar prille jeug by die betrokke stasie gewerk het, kon sy Afrikaans vlot praat, want die mense in die kontrei kon nie ‘n woord Brits praat nie.

Soos ek reeds vertel het, was my vadertjie ‘n man wat baie lief was vir visvang. Groot dele van sy jeug het hy langs die Groot Rivier spandeer met ‘n lyn in die water . Hy het maar meestal rivierbabers gevang. Jy kan maar sê dat babers ‘n stapelvoedsel was vir sy groot gesin. Dit is dan ook nou nie vreemd om vir klein Herman díe dag langs die rivier walle aangestap te sien kom nie. Soos hy aanstap, so slaan hy die gras en die biesies teen die hoë walle en hoop dat daar dalk ‘n paddatjie kan uitspring daar wat hy dan as aas kan gebruik om ‘n barber mee te vang.

Ou Moedertjie by die Vulstasie

Sy sit rustig onder die tiekieboks waar die petrol joggie by die garage haar eergister aand gevra het om te loop sit. Eers het hy haar parmantig kom wegjae, maar na mooipraat het hy nader gestaan en tien Rand van haar geëis. Jy kan hier bly en ek sal vir jou lift vra by die mense, maar dan moet jy betaal en jy moet maak soos ek sê.

So het sy dan met bewerige oumens vingertjies in haar beursie gekrap en toe haar laaste twee vyf Rand stukke uitgehaal en aan hom toevertrou. Gisteroggend toe sy en die tjint onder die hokkie wakker word, was hy daar en het haar gevra om ‘n ent verder onder die boom te loop sit, want die baas van die garage hou nie van leeg lêers nie. Sy het moeisaam opgestaan en die kjint aan haar klein handjie geneem en die kjint het haar vol vertroue gevolg tot by die boom waar sy op ‘n baksteen gaan sit het. Die kjint het dadelik in die sand onder die boom begin speel en ou Saartjie het stip na die garage sit en staar. Elke keer as die joggie petrol by iemand in gegooi het het sy voor oor geleun en gehoop hy kry vir haar ‘n lift. Twee keer kon sy haar geduld nie beteuel nie en het sy die tjint gevra om te wag en toe vir die joggie loop vra wat aangaan.

“Nee meme!” seg hy.” Jy moet wag. Die mense wat nou intap bly hier rond en ry nie in jou rigting nie. Loop sit onner die boom voor ek innie moeilikheid kom!” So het sy dan haar leë twee liter Coke bottel weer volgemaak onder die lang kraan en het sy weer koers gekies na die boom waar die tjint sit en speel. Die son was warm. Dit het moordend uit die hemel op die barre aarde neergeskyn. Soms het daar vreemdelinge onder die boom by hulle kom sit, maar elke keer het hulle aangeloop.

Die son het begin water trek en later gesak en die petrol joggie het ‘n skril fluit gegee en haar nader gewink. Hier het sy weer onder die tiekieboks gaan sit. Sy sit en kyk stip voor haar uit met ‘n uitdrukkinglose gesig. Plooietjies van absolute swaarkry is genadeloos op haar ou gesiggie uitgebeitel deur Vader Tyd. Sy sit en dink aan ‘n week terug toe die tyding gekom het. Haar jongste dogter is in die hospital oorlede aand die slaapsiekte wat hulle ook Aids noem. Die mense in die hospital het na die Oub’s op die plaas gebel. Sy het met ongemak in hulle sitkamer by die telefoon loop staan en met ‘n strak gesig na die poeliesman op die telefoon geluister. Iets het in haar dood gegaan toe sy die nuus hoor. Sy het net daar gestaan en haar skouers het geruk totdat Oumies die telefoon by haar vat en verder praat.

Oumies het haar kombuis toegevat en vir haar lekker soet suikerwater aangemaak wat sy met saligheid staan en proe proe het. Oumies het haar vertel dat haar jongste ‘n kind gehad het en dat díe nou ‘n wesie is. Hulle het haar gevra om die kind te kom haal.

Vroeg-vroeg die volgende oggen het Oub’s haar dorp toe aangery saam met ses broeipare van spierwit ganse. Op die dorp het Oub’s met een van die meubel lorrie drywers gesels en hom ietsie in die hand gestop. Sy het daarvandaan agter in die meubel lorrie gery tussen duur meubels onder army komberse. So het sy by die polisiestasie gekom en vir die eerste keer oë op haar jongste kleinkjind geslaan. Die kleinding was tog te mooi. Uitgeknip na haar eie moedertjie toe díe so groot was. Die ou kleintjie het sommer na haar toe gekom en haar oumens handtjie geneem en dit nie weer laat los voordat hulle nie by die petrol stasie gekom het waar die lorrie drywer haar afgelaai het nie.

Sy buk eenkant toe en soek na die ou kombersie wat sy vir die kjint saamgebring het teen die aand koue. Saggie woel sy dit om die kjint sodat díe nie kan siek raak nie. Sy sit en bid saggies vir die Oubaas in die hemel om vir haar manna te stuur want nooit het sy kon dink dat sy so lank vir ‘n lift sal moet wag nie. Sy weet nie hoe sy die kjint verder gaan voer nie. Twaalfuur middag het sy die kjint die laaste boerbrood gevoer wat Oumies ingepak het. Honger het sy sit en kyk hoe die kjint die brood verorber .

Skielik kom staan die vrou wat in die kar gesit en het langs haar. Die ou vroutjie kyk verskrik op in die sagte oë vol jammerte wat na haar staar. Dan hou die vroutjie en haar man vir haar twee garage pies en twee koeldranke uit. Die man gee ook vir die kjint sweets. Die ou vroutjie neem dit met ‘n koue rillig wat deur haar ruggraat af kriewel. Meteens weet sy dit is twee Engels wat die Jeeri gestuur het. Die twee Engels klim in hulle kar in en ry daar weg terwyl die wyfie Engel vir oulaas in haar rigting kyk. “Dankie vir die manna, Jeeri”, prewel die ou oumatjie en sit en kyk hoe die kjint die meat pie eet. Versigtig bere sy die ander meat pie in die streepsak , want more oggend gaan die kjint weer honger wees. Sy sit met ‘n dankbare glimlag om haar gesig en drink aan die koeldrank. Saggies sing sy Psalm 23.

Dankie vir jou en Lover, hartjie. Julle het ‘n ou vroutjie weer laat glo dat daar Engele op aarde is. Mag God julle ryklik seen.

Puru Puru

http://deurdiewoestyn.wordpress.com

Fabels uit Namaqualand

Duifie het ‘n nes in een van die Karee bome gemaak wat al teen die walle van die Oranjerivier groei. Hier het sy vir haar ‘n stewige nessie met droë stokkies gebou wat die rivier maar elke jaar afbring in die reënseisoen. In die nes het sy vier eiers gelê en een more vroeg het ieder en elk van hulle uitgebroei en die kuikens het sukkel-sukkel hulself van binne af uitgepik. So sy het van vroeg af heen en weer gevlieg om  kos vir die hongerbekkies te bring. Alles was mooi en rustig… Tot ‘n die jackals sy verskeining maak….

Jakkals het uit die sandvlaktes aangedraf gekom om uit die rivier te kom drink en dadelik het sy skerp neus die reuk van kuikens geruik. Hy was asvaal van die hongerte, want daar is nie juis ‘n oorvloed van prooi in die sandvlaktes van Namakwaland nie. So het hy onder die boom stelling kom in neem en toe versigting in die take sit en opkyk. Hy sien toe vir Duifie raak op haar nes en so begin sy dreigemente dan.

“Duifie as jy nie vandag een van jou kuikens vir my afgooi nie, dan klim ek in hierdie boom op en dan kom vreet ek vir jou nes, kuikens , derms en al op!” Na ‘n halfuur van dreig is duifie darem nou toe ook al baie op haar senuwees en sy kan ook nie meer reguit dink nie. Dis toedat sy haar laaste moed bymekaarskraap en die kleinste kuiken uit die nes uit stamp reg in Jakkals se groot oop wagtende bek. Jakkals het die kuiken met smaak geëet en is skuins-skuins daar weg en Duifie het gehoop dis die laaste sien van hom.

Die Kneg van God

Om die Griqua volk te verstaan moet jy weet waar hulle vandaan kom. Hulle was eers bekend as  die Baster Hottentotte en op ‘n voorstel  van Pastoor John Campbell van die Londense Sending Stasie het hulle hul naam verander na wat dit vandag is. Die Griqua benaming het ontstaan uit die word Grigriqua wat Khoikhoi  beteken aangesien hulle sulke bande met hierdie stamme gehad het.

Nadat spanning tussen die Griquas en die trekboere in die Oranje Vrystaat en in die Kaap Kolonie ontstaan het het Adam Kok III, die kleinseun van Adam Kok I, wat die oorspronklike leier  van die Griquas was, besluit om met sy volk weg te trek. Hierdie mense het dan van Phillipolis na ‘n gebied wat  “Niemands Land” geheet het getrek en dit toe vernoem na Griqualand-Oos in 1861 en daar na het hulle getrek na wat (sover ek weet) vandag nog bekend staan as Kokstad in 1872.

Niemand hou van ‘n droë geskiedkundige sage nie en ek sou hierdie verhaal nie geskryf het as die nie vir die profisieë was nie. Volgens vertelling sou daar ‘n leier gebore word wat die Griqua nasie uit hul verdrukking kon lei. Dis is waar die verhaal interessant word en die spanning begin.

Blogs vs kletskamers

In ‘n gesprek gister hier het die vraag opgekom of blogs se dae getel is en of kletskamers dan nou die werk van blogs oorgeneem het.
Kletskamers is wel ‘n lekker medium waar jy geselsies met ander mense kan aanknoop. Maar blogs het sy eie voordele.
Op blogs kan verskeie onderwerpe, vanaf ernstige sake soos politiek en nuusgebeure tot ligter onderwerpe soos vermaak en sport bespreek word. Dis ook ‘n plek vir ‘n meer onafhanklike analise van dinge wat rondom ons gebeur. Verder kan blogs ook gebruik word om mense met spesifieke belangstellings en stokperdjies bymekaar te bring soos net soos die outydse nuusgroepe en vandag se groepe op sosiale netwerke soos Facebook.
Verder is dit ook goedkoper om op blogs te gesels as in kletskamers. Die meeste kletskamers se geselsbladsy het ‘n funksie wat maak dat die bladsy outomaties op jou rekenaar of selfoon herlaai word. In die proses word heelwat bandwydte verbruik. Die boodskappe in kletskamers bly nie behoue nie. Op blogs het jy self ‘n keuse wanneer jy jou kommentaarblad wil herlaai. Verder bly die kommentare ook behoue sodat jy presies kan sien hoe mense op jou insette gereageer het.
Om op te som, webjoernale het nog ‘n lang toekoms saam met ons. Lank lewe die blogs.

Jan Vetkop en die Chevrolet Impala

Gister staan ek in die tou by Checkers en wag dat die till operateur die ou tannie voor my klaar help. Die ou tante was maar baie bewerig en het kort-kort met askies-dat-ek-lewe ogies omgekyk en dan verskonend en bang vir my geglimlag. Elke keer het ek haar maar my gerustellende glimlag gegee om haar te verseker dat ek baie tyd haad en nie haastig was nie. Terwyl die tante dan met ‘n bewerige ou vingertjie in haar verslete beursie grou vir kleingeld, val my oog op die lekkers in die rakke wat jy by elke till sal kry.

Die rakke wat vir jou vra of jy onthou het om skeermeslemme of bulbs vir jou huis te koop. Of Lunchbars… Nou kyk, ek het vir jarre der jarre geen Lunchbars geëet nie en skielik was elk lus om my tanne weer in een in te slaan en net daar laai ek dit toe in die mandjie. Net die soveelste slagoffer van die last minute “Het jy onthou rak” langs die till.

Die tantetjie draai vir oulaas om en gee my ‘n laaste glimlaggie met die laaste bietjie vrees wat uit haar dowwe ou ogies sypel en dan stap sy weg op die kenmerkende skuifelstappie van die oues van dae. Ek pak my goedtjies maar so op die till en betaal en stap uit na my bakkie toe. Agter die stuurwiel onthou ek die Lunchbar en net daar skeur ek die omhulsel af en vat my eerste hap sedert ek maar ‘n klein mannetjie was.

Dooiemansdraai

Soms word daar mense op hierdie ou aarde gebore met meer as die gewone kwota van sjarme en aantreklikheid. Die Here plaas hulle hier om dinge vir ons ander beter te maak. Enige iemand het al so ‘n person ontmoet. Die person is gewoonlik heel aantreklik en as hy of sy klaar met jou gesels het dan voel jy goed en opgewek. Jy voel selfs vir daai een oomblik baie belangrik. Want hierdie person het  ‘n gawe om met jou gevoelens te toor. Hy of sy weet net watter knoppie om te druk. Hetsy met gemoduleerde stem of met oë wat jou aangryp en die aandag gevange hou. Mense wie jy na baie jare onthou . Daar is so min van hulle op hierdie aarde. Dis asof hulle opmaak vir alles wat die gewone lelike ou bogger soos ek moet verduur.

Oom Pietjie was een van hulle. Hy was een van my moedertjie se jonger broers. Hy het nooit nodig gehad om iets vir jou te verduidelik nie. Hy het die gawe gehad om sy goeie begrip in ‘n halwe word oor te dra. Sy blik kon jou bevange hou. Jy kon hom altyd deur ‘n ring trek. Ek was baie beïndruk met oompie Pietjie al was ek maar ‘n paar bakstene hoog. Hy het eenkeer hier in Windhoek vir ons kom kuier al die pad van Van Rhynsdorp af. So het my moedertjie hom dan gevra om saam met haar dorp toe te gaan. My moedertjie is een van daai vroumense wat nie ‘n pad kan onthou wat sy al soveel keer gery het nie.

Twee interessante blogs

In my eie swerftog deur die blogs het ek ook twee interessante blogs raakgeloop.
Vir diegene van julle wat kwessies wil bespreek en issues wil uitsorteer is daar ‘n blog getiteld Moermeter, te besigtig by moermeter.wordpress.com. Die skrywer erken hy gooi ‘n vloermoer oor dinge wat sy hokkie skud.
Tweedens is daar ook ‘n interessante storieblog. Gert Sarrisam is ‘n kortverhaalskrywer wat al sy eerste boek gepubliseer het. Ek het al na ‘n onderhoud met hom op RSG geluister toe hy by die Woordfees op Stellenbosch opgetree het. Hy skryf meestal kontreiverhale uit Namakwaland. Nou het hy ook ‘n blog waar van sy skryfwerk gelees kan word. Dis te besigtig by gertsarrisam.wordpress.com.
Lekker lees.